Zadzwoń: +48 22 120 23 52

Rzeczy wielkie
dzieją się tutaj od dawna

Browary Warszawskie – na ich terenie
wydarzyło się więcej dobrego, niż w historii niejednego miasta

W 1921 r. po fuzji powstaje rynkowy potentat – Zjednoczone Browary Warszawskie p.f. Haberbusch i Schiele S.A. Warszawa

Po wojnie straty wszystkich warszawskich browarów oceniono na 5 mln rb. w złocie. W tej sytuacji zarząd Towarzystwa Akc. „Haberbusch i Schiele” uznał, że do wydźwignięcia zrujnowanych zakładów niezbędna jest fuzja z mniejszymi browarami. Po długich pertraktacjach w 1921 r. utworzona została Spółka Akcyjna Zjednoczonych Browarów „Haberbusch i Schiele”, w której skład weszły browary: E. Reycha, K. Machlejda i S. Junga, oraz browar Korona. Po połączeniu spółka posiadała 278 tys. łokci kw. zabudowanej powierzchni w samej tylko Warszawie, a oprócz tego nieruchomości w Białymstoku, Kaliszu i Łodzi. Tabor jej składał się z 30 własnych wagonów chłodni, 25 samochodów ciężarowych i około 100 koni.

Zasadniczym celem działania stało się podniesienie jakości produkcji z wykorzystaniem zachowanych urządzeń i środków transportu przy jednoczesnym zmniejszeniu kosztów administracyjnych. Oszczędności zamierzano zainwestować w rozbudowę i modernizację zakładów. Członkami zarządu zostali: Kazimierz Ludwik Schiele (1860–1931) – prezes, Edward Schiele, Tadeusz Lampe, Antoni Reych, Seweryn Jung, Julian Machlejd, Jan Patzer, Wojciech Bogusławski, Henryk Oppenheim, Brunon Mrożewski. Produkcja spółki wynosiła wówczas 10 proc. całej produkcji krajowej i ustępowała jedynie browarom w Tychach i Okocimiu.

Gazeta Warszawska w 1924 tak opisuje model biznesowy nowej spółki:

„W dziejach przemysłu piwowarskiego w Polsce chlubnie zapisaną kartę posiada jedna z najpopularniejszych firm, „Zjednoczone Browary Warszawskie p.f. Haberbusch i Schiele, Sp. Akc. w Warszawie” Przedsiębiorstwo to kieruje się zasadą t. zw. poziomego rozwoju, który polega na łączeniu poszczególnych zrzeszeń w jedno wielkie, zapewniające właścicielom przystępującym do zjednoczenia tę samą wysokość dochodu do włożonego w przedsiębiorstwo kapitału, a umożliwiające rozszerzenie zakresu działalności przy minimalnych kosztach administracyjnych”.